یکی آمد، یکان یکان یکی رفت، برگشت، رفت، برگشت... رفت و شد ندایی می پیچد گویی کسی در راه است صدایی می آید، تو بودی که رفتی؟ آری خودم رفتم، خود خود خودم و حال که مسافری حال که دانایان خبر از رفتنت می دهند کسی دارد در باران می آید. می آید که از آیین درویشی بنالد، ناله ای سرمست گفته است، می آید که آخرین موی سپیدم را ببیند و برود زیباست این حضور بارها گذشتگان ناله مرگ با جدایی سر دادند جدا که گشتند، زن

امشب بعد مدت ها تصمیم به نوشتن کردم. خوردم به مریضی. اونم سرطان.به همین راحتی دو ماه دیگه شیمی درمانی تموم میشه. اما تنها چیزی که الان دارم صبر و صبره. لحظه شماری می کنم از دست اینهمه دارو و خستگی و بیحالی روز مره راحت بشم. گاهی وقتا می گم دنیای سلامتی چه زیبا بود و قدر ندونستم. خدا رو شکر که تابحال سرپا بودم و با این وضع مریضی واسه تامین هزینه درمان دارم عسلویه هم کار می کنم. بگذریم. راستی 3هفته

آن روزها وقتی که در دیوار رو به رو مینوشتمت میدانستم حوصلۀ خواندن خودت را نخواهی داشت اما نه به اندازۀ امروز امروز لجوجانه سفری کردم به خودم با عبور از تونلهای متروک و تاریک راههای گمشده با قهوهخانههای بیسقف و یا تکدرختانی محجوب و آمد و شدهایی که نگاهشان ماسیده است بر دیرکهای فرسوده نه چشمهای نه شاخهساری و نه سواد میعادی در ازدحام خاطرهها چه قصۀ بیمحتوایی! قلبم ضربانهای هفتاد سا

پیام تسلیت داریوش مهرجویی به مردم ایران که شادی را بهمرور فراموش میکنند (متن کامل): «امروز باید پیام تسلیتی به روزنامهها بدهم...چرا اخیرا مدام خبر مرگ میشنوم؟ تسلیت برای مرگ جعفر والی، نیما طباطبایی، دنیا فنیزاده و پوران فرخزاد که در فاصلهای کوتاه، یک به یک مارا ترک کردند... هنوز از داغ مرگ عباس کیارستمی عزیز فارغ نشدهام که اینچنین شاهد مرگ پی در پی فرهیختگان کشورم هستم.تسلیت برای همهی ا